Scheveningen, stad in de duinen

Natuurlijke veerkracht als basis voor de toekomst

Het ontwikkelde concept introduceert een geleidelijke overgang van harde naar zachte kustverdediging. Op korte termijn worden kwetsbare locaties beschermd met beperkte infrastructurele ingrepen, terwijl tegelijkertijd wordt begonnen met de aanleg van een nieuw duinlandschap. Dit duin groeit stap voor stap mee met de stijgende zeespiegel en neemt op termijn de rol van primaire waterkering over. Daarmee ontstaat niet alleen een robuuste bescherming tegen de zee, maar ook een nieuw landschap waarin stad, duinen, strand en zee opnieuw met elkaar worden verbonden. Het duin vormt geen barrière, maar juist een zorgvuldig ontworpen overgangsgebied met routes, verblijfsplekken en zichtlijnen die het contact met de kust versterken.
Deze aanpak biedt veel meer dan alleen waterveiligheid. Het nieuwe duinlandschap creëert beschutting tegen wind en zout, waardoor de openbare ruimte aanzienlijk groener kan worden ingericht. Nieuwe bomen, duinvegetatie en groene straten verbeteren het leefklimaat, beperken hittestress, vergroten de biodiversiteit en maken de stad beter bestand tegen extreme neerslag. Door de aanleg van een samenhangend ecosysteem ontstaat ruimte voor karakteristieke kustflora en -fauna, waarmee de identiteit van Scheveningen als ‘stad in de duinen’ wordt versterkt. Daarnaast ontstaan nieuwe recreatieve routes, uitkijkpunten en verblijfsplekken die bewoners en bezoekers opnieuw verbinden met het kustlandschap.

Deze aanpak biedt veel meer dan alleen waterveiligheid. Het nieuwe duinlandschap creëert beschutting tegen wind en zout, waardoor de openbare ruimte aanzienlijk groener kan worden ingericht. Nieuwe bomen, duinvegetatie en groene straten verbeteren het leefklimaat, beperken hittestress, vergroten de biodiversiteit en maken de stad beter bestand tegen extreme neerslag. Door de aanleg van een samenhangend ecosysteem ontstaat ruimte voor karakteristieke kustflora en -fauna, waarmee de identiteit van Scheveningen als ‘stad in de duinen’ wordt versterkt. Daarnaast ontstaan nieuwe recreatieve routes, uitkijkpunten en verblijfsplekken die bewoners en bezoekers opnieuw verbinden met het kustlandschap.

Ook op het gebied van mobiliteit vormt het nieuwe landschap een belangrijke drager voor verandering. Door sterker in te zetten op openbaar vervoer, fietsen en wandelen kan het autoverkeer geleidelijk worden teruggedrongen en neemt de behoefte aan parkeren in de openbare ruimte af. De vrijgekomen ruimte wordt benut voor brede groene straten, aantrekkelijke looproutes en hoogwaardige fietsverbindingen tussen Den Haag, Scheveningen en het strand. Het nieuwe duinlandschap fungeert daarbij als recreatieve schakel én als onderdeel van een groter kustlandschap langs de Hollandse kust, waardoor natuur, bereikbaarheid en recreatie elkaar versterken.

Uit het onderzoek blijkt dat een strategie die uitsluitend inzet op harde waterkeringen op termijn leidt tot een steeds meer afgesloten kust, hoge maatschappelijke kosten en verlies van ruimtelijke kwaliteit. Een adaptieve benadering, waarin waterveiligheid wordt gecombineerd met de geleidelijke ontwikkeling van een robuust duinlandschap, biedt juist kansen om meerdere opgaven gelijktijdig op te lossen. Door waterveiligheid, vergroening, mobiliteit, recreatie en ecologie integraal te ontwerpen ontstaat een toekomstbestendig Scheveningen waarin de relatie tussen stad en zee niet wordt verbroken, maar juist opnieuw wordt versterkt. Zo groeit Scheveningen uit tot een klimaatbestendige kuststad waarin veiligheid, leefkwaliteit en landschappelijke identiteit hand in hand gaan.